Στον σκιασμένο καθεδρικό ναό του ήχου που ονομάζεται Flowers for Bodysnatchers' Funeral for a Dying Star, ο Duncan Ritchie δημιουργεί ένα στοιχειωτικό γοτθικό νεοκλασικό αριστούργημα που χρησιμεύει ως ένας βαθύς φόρος τιμής στο σκοτάδι που μας περιβάλλει όλους. Οι διογκωμένες ορχηστρικές χορδές συνυφαίνονται με μελαγχολικά μοτίβα πιάνου και ατμοσφαιρικά ηχοχρώματα, θυμίζοντας την αδυσώπητη φθορά του ουράνιου φωτός σε αιώνια νύχτα, όπου οι ελεγειακές μελωδίες θρηνούν την ευθραυστότητα της ύπαρξης εν μέσω ψιθύρων απώλειας, απομόνωσης και κοσμικής λήθης. Αυτό το ηχητικό ρέκβιεμ βυθίζει τους ακροατές σε ένα κινηματογραφικό μωσαϊκό μελαγχολίας και τρόμου, μεταμορφώνοντας προσωπικές και καθολικές σκιές σε μια όμορφα έρημη τελετουργία που παραμένει σαν την τελευταία, ξεθωριασμένη λάμψη του λυκόφωτος. Ο ήχος από τα βαθιά synths το πιάνο και τα έγχορδα δημιουργούν μία ατμόσφαιρα μελαγχολική, απομονωμένη και μεγαλοπρεπή με θέμα την μοναξιά και τη φθορά στο αχανές διάστημα. In the shadowed ...
Ένα από τα πιο δημοφιλή και αξεπέραστα τραγούδια της rock, το "Stairway to Heaven", έχει και την ανάλογη ιστορία που το συνοδεύει.
Καταλαμβάνει περίοπτη θέση σε όλες τις αντίστοιχες λίστες με τα καλύτερα rock τραγούδια και παρόλο τη μεγάλη διάρκειά του – απαγορευτική για πολλά ραδιόφωνα - κατέχει ρεκόρ ραδιοφωνικών μεταδόσεων μέχρι σήμερα. Το παράδοξο είναι ότι δεν κυκλοφόρησε, όπως συνηθίζεται ως sinlge, παρά μόνο ως ραδιοφωνικό promo, και έτσι δε μπήκε στα charts μέχρι το 2007 όπου και έγινε ψηφιακά διαθέσιμος ο κατάλογος των Led Zeppelin. Για πολλά χρόνια το κοινό αγόραζε ολόκληρο το τέταρτο άλμπουμ των Zeppelin μόνο και μόνο για να έχουν το “Stairway to Heaven”.
Αποτελεί σημείο αναφοράς για τους περισσότερους κιθαρίστες που το επιλέγουν σχεδόν πάντα μέσα στα πρώτα που προσπαθούν να μάθουν στο ξεκίνημά τους ώστε να αποδείξουν την αξία και τη δεξιότητά τους, ενώ η παρτιτούρα του συνεχίζει να κάνει τον μεγαλύτερο αριθμό πωλήσεων από οποιοδήποτε άλλο τραγούδι της rock. Όσοι λατρεύουν το τραγούδι ισχυρίζονται ότι κανείς δεν πρέπει να το διασκευάζει γιατί απλώς το καταστρέφει. Οι Foo Fighters έπαιξαν μία χιουμοριστική εκτέλεση του τραγουδιού για να αποδείξουν του λόγου το αληθές.
Ο Jimmy Page ξεκίνησε να δουλεύει το ορχηστρικό μέρος από τις αρχές του '70, θέλοντας να φτιάξει ακόμα ένα επικό τραγούδι διάρκειας 15 λεπτών για τις συναυλίες τους. Τελικά το περιόρισε στα 8 λεπτά. Μέχρι το τέλος του χρόνου είχαν καταφέρει να ηχογραφήσουν μόνο την εισαγωγή, για την οποία πολλοί λένε ότι το ακουστικό κομμάτι μοιάζει με το “ Taurus” των Spirit, συγκρότημα που οι Zeppelin άνοιγαν τις συναυλίες τους στην Αμερική. Το κομμάτι ολοκληρώθηκε το '71 με τους στίχους του Robert Plant και την ηχογράφηση του κιθαριστικού σόλου από τον Page. Το τραγούδι, χωρίς το σόλο, το ηχογράφησαν για πρώτη φορά με εξοπλισμό των Rolling Stones, στο θρυλικό πλέον Headley Grange, ένα εγκαταλελειμμένο κρατικό κτήριο που είχε πολλή καλή ακουστική και χρησιμοποιούσαν αρκετά διάσημα συγκροτήματα της εποχής για τις ηχογραφήσεις τους. Εκεί ο Plant έγραψε τις περισσότερες στροφές των στίχων δίπλα στη φωτιά και ο Jones ολοκλήρωσε την ενορχήστρωση. Ο Page επέστρεψε στο studio και ηχογράφησε στη στιγμή τρία διαφορετικά αυτοσχέδια σόλο όπου και τελικά επέλεξε αυτό που του ταίριαζε καλύτερα με το υπόλοιπο κομμάτι.
Στη Μεγάλη Βρετανία κατ' αρχάς το τραγούδι αντιμετωπίστηκε με μεγάλη δυσπιστία από τον μουσικό τύπο και το κοινό. Οι Led Zeppelin χρειάστηκε να περιμένουν μέχρι την περιοδεία τους στην Αμερική όπου ο κόσμος το αγάπησε αμέσως και ζητούσε να το ακούει συνεχώς στις συναυλίες τους και από το ραδιόφωνο.
Το “Stairway to Heaven” από την αρχή το σκέπαζε ένα πέπλο μυστηρίου και μέχρι σήμερα το ακολουθεί ο μύθος του κρυμμένου μηνύματος και της ωδής στον σατανά. Ο Plant έχει δηλώσει ότι ξεκίνησε να γράφει τις δύο πρώτες στροφές και από εκείνο το σημείο μέχρι το τέλος το χέρι του άρχισε να γράφει μόνο του. Αυτό σε συνδυασμό με την αδυναμία του να εξηγήσει το ολοκληρωμένο νόημα των στίχων οδήγησε στις πρώτες θεωρίες ότι είναι γραμμένο από το χέρι του διαβόλου (!). Βοήθησε βεβαίως και το γεγονός ότι κάποια χρόνια αργότερα ο Page αγόρασε το σπίτι του διάσημου αινιγματικού μάγου, μυστικιστή, αιρετικού και οτιδήποτε άλλου σκοτεινού τύπου, Alaster Crowley.
Το πράγμα όμως ξέφυγε από κάθε λογική όταν το '82 ένας τηλεπαρουσιαστής θρησκευτικού προγράμματος ισχυρίστηκε ότι πολλά rock τραγούδια, μεταξύ αυτών και το “Stairway to Heaven”, περιέχουν κρυφά μηνύματα για τον ακατονόμαστο και ότι μπορείς να τα ακούσεις αν βάλεις τον δίσκο να παίζει αντίστροφα. Άλλο που δε θελαν οι “πιστοί” κάθε είδους σκοτεινής συνωμοσίας και έβαλαν για άλλη μια φορά στο στόχαστρο τη rock. Η δισκογραφική και ο ηχολήπτης δήλωσαν ότι οι δίσκοι μας παίζουν μόνο προς μία κατεύθυνση και ο Plant απλώς είπε ότι αυτή δεν είναι η δική του αντίληψη για τη μουσική.
Ο ίδιος κουράστηκε σχετικά νωρίς να ερμηνεύει και να συζητάει για το “Stairway to Heaven”, το έχει χαρακτηρίσει τραγούδι για γάμους (sic) και μέχρι σήμερα έχει επιλέξει πολύ λίγες φορές να το τραγουδήσει ζωντανά. Προσωπικά, όπως και η πλειοψηφία, συμφωνώ με τον Page που το θεωρεί ένα από τα αριστουργήματά τους.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου