Το "Our Day Will Come" είναι το νέο single των Dead Can Dance, το οποίο κυκλοφόρησε στις 20 Μαρτίου 2026. Αποτελεί την πρώτη τους νέα κυκλοφορία μετά από αρκετά χρόνια και σηματοδοτεί την έναρξη μιας σειράς μηνιαίων κυκλοφοριών για το 2026. Το τραγούδι φέρει πολιτικό μήνυμα αλληλεγγύης μεταξύ Ιρλανδίας και Παλαιστίνης, με τον τίτλο να παραπέμπει σε γνωστό ιρλανδικό σύνθημα. Το συγκρότημα ανακοίνωσε ότι το 50% των εσόδων από το single θα διατεθεί στον οργανισμό Medical Aid for Palestinians (MAP). Οι Dead Can Dance επέλεξαν να απομακρυνθούν από τις μεγάλες streaming πλατφόρμες (λόγω της στάσης τους απέναντι στην AI μουσική και την εκμετάλλευση των καλλιτεχνών) και διαθέτουν το κομμάτι αποκλειστικά μέσω του Bandcamp και της δικής τους δισκογραφικής, Holy Tongue Records. Το κομμάτι κινείται σε folk και ambient μονοπάτια, με τον Brendan Perry να έχει τον κεντρικό δημιουργικό ρόλο. Η ηχογράφηση και η μίξη έγιναν στο στούντιο Temenos στην Επίδαυρο. Κάθε αγορά στο Bandcamp περιλαμβάν...
Οι Wolf People είναι τέσσερις μακρυμάλληδες και γενειοφόροι 30άρηδες από την Αγγλία που εμφανίζονται αποφασισμένοι να αναβιώσουν ακούσματα από τα «καταραμένα» ’70s. Με το ένα πόδι ριζωμένο στις folk μελωδίες της Βρετανίας και το άλλο βουτηγμένο στη σκληρότερη εκδοχή του prog-rock, αλέθουν στον μύλο τους από Trees, πρώιμους Fairport Convention και ολίγη από Jethro Tull (κυρίως λόγω του περιστασιακού φλάουτου), μέχρι Groundhogs, Wishbone Ash και Black Sabbath εποχής 1970.
Οι Joe Hollick (κιθάρα), Jack Sharp (κιθάρα/φωνή), Daniel Davies (μπάσο) και Tom Watt (ντραμς) βρέθηκαν παρέα το 2006, όταν κυκλοφόρησαν ένα CD-EP σε περιορισμένα αντίτυπα για τη Sea Records. Ακολούθησαν τρία singles στην Battered Ornaments Records, ώσπου το 2009 υπέγραψαν στην Jagjaguwar, από το βαρύ πυροβολικό του αμερικανικού indie, η οποία κυκλοφόρησε μια συλλογή με τα ως τότε τραγούδια τους, το Tidings, και το πρώτο κανονικό άλμπουμ του γκρουπ, το θαυμάσιο και περισσότερο psych-folk Steeple του 2010.
Το φετινό Fain διατηρεί τις folk επιρροές κυρίως στα φωνητικά και στην ονειρική θεματολογία των τραγουδιών, αλλά, υιοθετώντας τις συχνές αλλαγές τέμπου, το φαζάρισμα στις κιθάρες και γενικά έναν σκληρότερο ήχο από τον προκάτοχό του, πλησιάζει περισσότερο στο ύφος πιο σύγχρονων psych-rock μεγαθηρίων, όπως οι Καναδοί Black Mountain ή οι Σουηδοί Dungen (το ίδιο το γκρουπ άλλωστε ομολογεί τη λατρεία του για τη σκανδιναβική ψυχεδελική παράδοση). Η κιθάρα στο εισαγωγικό “Empty Vessels” είναι καθαρός Peter Green εποχής Fleetwood Mac. Τα σόλα και η βροντερή rhythm section διαδέχονται τα πιο ακουστικά φωνητικά περάσματα, και πάνω σε αυτή την εναλλαγή χτίζονται τα περισσότερα κομμάτια, με τυπικότερο παράδειγμα το πρώτο single “All Returns”. Τα τρία «έπη» του δίσκου, “When The Fire Is Dead In The Grate”, “Hesperus” και “Thief”, μεταφέρουν αυτούσιο το κλίμα της χρυσής εποχής του prog χωρίς την υπερβολή ή ακόμη και τη γελοιότητα που χαρακτήριζε ουκ ολίγους εκπροσώπους του είδους. Και το άλμπουμ δεν θα μπορούσε να βρει πιο ταιριαστό κλείσιμο από το σκληρό ψυχεδελικό τριπάρισμα του “NRR”.
Με την «καθαρή» παραγωγή στα υπέρ τους, οι Wolf People βρίσκονται αυτή τη στιγμή στην πιο δημιουργική τους φάση. Μακάρι να μας συντροφεύουν για καιρό ακόμη.
Ταξίδεψα τέσσερεις δεκαετίες πίσω, αν το έβαζε κάποιος να το ακούσω και δε μου έλεγε πότε κυκλοφόρησε, δε θα πίστευα ότι είναι άλμπουμ του 2013. Να συμπληρώσω πως διακρίνω και επιρροές από Uriah Heep (Athol, NRR), στο Hesperus οι Jethro Tull νομίζω πως έχουν την τιμητική τους (χωρίς να έχει καν φλάουτο το κομμάτι), με ολίγη από The Wicked Messenger του Bob Dylan σε κάποια σημεία, ειδικά στο 4’ περίπου. Το Answer και το Thief επίσης μου θύμισαν Jethro. Για να πάμε στο διά ταύτα, εκεί που έχω ξεχωρίσει κάποιο κομμάτι ως αγαπημένο, έρχεται το επόμενο και μου αρέσει κι εκείνο πολύ, μετά ξανακούω ολόκληρο το άλμπουμ και δε μπορώ να αποφασίσω πιο προτιμώ γιατί είναι όλα εξαιρετικά…!!!
Η Γεωργία Νταγάκη, γεννήθηκε στην Αθήνα με καταγωγή από τo Ρέθυμνο Κρήτης. Από την ηλικία των 12 χρόνων ξεκίνησε μαθήματα κρητικής λύρας ενώ παράλληλα ξεκίνησε πιάνο, φωνητική, θεωρία και αρμονία της μουσικής. Από αρκετά μικρή ηλικία ασχολείται επαγγελματικά με τη μουσική και έχει συνεργαστεί με πολλούς παραδοσιακούς μουσικούς αλλά και με ερμηνευτές της έντεχνης σκηνής, μια και το ρεπερτόριο της είναι ευρύτερο. Έπειτα από πολλές και αξιόλογες συνεργασίες, με σπουδαίους καλλιτέχνες όπως ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου, ο Ορφέας Περίδης, ο Βασίλης Λέκκας, ο Γιάννης Σπάθας, ο Γιάννης Κούτρας, την Ευανθία Ρεμπούτσικα και τον Παναγιώτη Καλαντζόπουλο, ο Αντώνης Μίτζελος, ο Γιώργος Ανδρέου και πολλοί άλλοι, δημιούργησε την δική της ηλεκτρική και ακουστική μπάντα η και μόνο μ’ ένα πιάνο, παίζοντας σε όλη την Έλλάδα, σε μαγαζιά και σε καλοκαιρινές συναυλίες.
Οι Άλφα Πέντε ξεκίνησαν ως το project δυο νέων Ελλήνων μουσικών, του Σταύρου (Ohmer) και του Σπύρου (Ναυαγός). Η μουσική τους είναι χιπ χοπ με ελληνικό στίχο και σίγουρα δεν είναι από τα ονόματα εκείνα που είναι πολύ γνωστά στο κοινό. Πήραν το όνομά τους από Το «Α», το οποίο είναι από τη λέξη άρθρο, που είναι το άρθρο 5 του συντάγματος, και λέει ότι «στην ελληνική επικράτεια όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι, ανεξάρτητα από χρώμα, φυλή, καταγωγή, θρησκευτικά πιστεύω, κοινωνικό στάτους, κλπ.».
...let's raise a glass or two, to all the things I've lost on you ...!!! Η όψη της αρχικά σε ξεγελά καθώς με την πρώτη ματιά μοιάζει με 25χρονο αγόρι. Έχει κοντά σγουρά μαλλιά, είναι μικροκαμωμένη και νευρική. Η φωνή της όμως προδίδει αμέσως την ταυτότητα της. Πρόκειται για την 34χρονη Laura Pergolizzi, που έγινε γνωστή με το καλλιτεχνικό όνομά της, LP. Η LP γεννήθηκε στο Long Island της Νέας Υόρκης και μετακόμισε στο Λος Άντζελες το 2010.
Ήθελα αυτό το τραγούδι να συνδεθεί με τους θαυμαστές των B-52. Είναι ένα τραγούδι disco που φέρνει στο νου μια νεότερη Kate την εποχή που ανυπομονούσα να μπω σε club. Με πάει πίσω στο παρελθόν μου στο “Party Girl”! Το ιδρυτικό μέλος των B-52 Kate Pierson, στα 76 της παρακαλώ, κυκλοφορεί στις 20 του Σεπτέμβρη το νέο solo album της με τίτλο "Radios and Rainbows". Δύο μόλις κομμάτια απο αυτό το album έχουν παρουσιαστεί μέχρι σήμερα. Πρόκειται για το αριστουργηματικό "Evil Love", μια 60ς ρεπλίκα τραγουδάρα που χαρωπά μιλά για εκδίκηση στα χνάρια του A lover spurned και το club τραγούδι “Take Me Back To The Party”, το οποίο έγραψε μαζί με τον Jimmy Harry, ο οποίος είχε συνεργαστεί στο παρελθόν με τη Madonna, την Pink και πολλούς άλλους. Το βίντεο σκηνοθέτησε η Eleanor Greene και επιμελήθηκε ο John Stapleton. Γι αυτό το κομμάτι η ίδια έχει δηλώσει: "Ήθελα αυτό το τραγούδι να συνδεθεί με τους θαυμαστές των B-52. Είναι ένα τραγούδι disco που φέρνει στο νου μια νεότερη...
Οι The National Fanfare of Kadebostany είναι... η ορχήστρα της Δημοκρατίας της Kadebostany. Genre: idm / electronica / noise / balkan / experimental / instrumental / πιάνο, τσέλο, ακορντεόν, μπάντζο, σαξόφονο, βιολί, φαγκότο... (ενίοτε ανατολίτικο, ενίοτε πομπώδες και εμβατηριακό, ενίοτε ακατάληπτος θόρυβος) Στην πραγματικότητα πρόκειται για το project του Ελβετού παραγωγού Kadebostan, σε συνεργασία με τους Rational Diet, ένα "ensemble ακουστικής μουσικής δωματίου", με έδρα του το Minsk της Λευκορωσίας.
Ένα υπέροχο, σπάνιο τραγούδι από τον Adrian John Loveridge . Κυκλ o φόρησε το 1981 στο επίσης δυσεύρετο άλπουμ του με τίτλο “ Square One ”. Ελάχιστες πληροφορίες μπόρεσα να βρω για αυτόν τον καλλιτέχνη, μόνο ότι γενήθηκε στο Lyme Regis της Αγγλίας γύρω στο 1950 και ζούσε στη Νέα Υόρκη το διάστημα που ηχογράφησε το album . Κάποιος από τη γενέτειρά του ενημέρωσε μέσω ενός σχολίου του στο youtube , ότι ο Loveridge απεβίωσε προ δεκαετίας. Το ίδιο άτομο ανέφερε ότι ο Loveridge είχε γράψει πολύ υλικό, αλλά η μόνη πραγματική του επιτυχία ήταν όταν έγραψε δυο τραγούδια για ένα άλμπουμ της Laura Branigan . Τέλος αναφέρω ότι το πρωτότυπο τραγούδι γράφτηκε το 1979 από ένα συγκρότημα ονόματι Thieves , για το οποίο επίσης δεν υπάρχουν στοιχεία. Lyrics: 400 dragons it's gonna be rough six million soldiers of fortune I'd fight them all for a night in your love... 400 dragons and if that ain't enough send ten million Venus invaders I'd ...
...ένα μουσικό ταξίδι γύρω από τον φανταστικό, ονειρικό κόσμο του σουρεαλιστή ζωγράφου Remedios Varo... Το dark ambient project, trajedesaliva (Mon Ninguén & unavena) από τη Γαλικία της Ισπανίας, συνεργάζεται με τον γεννημένο στη Μαδρίτη τραγουδιστή και πιανίστα Maud the Moth (Amaya López-Carromero) για να δημιουργήσει ένα soundtrack για το έργο του Remedios Varo. Το soundtrack έχει το τίτλο "Bordando el manto terrestre" (Κεντώντας τον μανδύα της Γης) και είναι ένα μουσικό ταξίδι dark ambient/drone/gothic synth με μια πινελιά νεοκλασικού και αιθέριου και περιστρέφεται γύρω από τον φανταστικό, ονειρικό κόσμο του σουρεαλιστή ζωγράφου Remedios Varo, ενός ζωγράφου που γεννήθηκε στην Ισπανία το 1908 και έζησε εξόριστος στο Μεξικό μέχρι τον θάνατό του το 1963. Χρησιμοποιώντας αναλογικά συνθεσάιζερ, ένα οπλοστάσιο ακουστικών οργάνων και πολύπλευρων φωνών, οι μουσικοί των δύο αyτών project φέρνουν αντίστοιχες ιδιοσυγκρασίες στην παλέτα, δημιουργώντας ένα soundtrack γεμάτο ...
“Η Βασίλισσα της avant-garde pop” - Esquire “Queen of the Revolution” – Madame Figaro “Stunningly emotive vocals... atmospheric soundscapes” - Rolling Stone India “Ilia has perfected a performative style like no other in the music industry…she gradually shed her layers as she shuffled into a hypnotic and futuristic goth-pop that took a mystical turn with the use of the traditional organ of santour, creating a perfectly orchestrated musical chaos.” Maro Angelopoulou – Europavox Η IOTA PHI μετά την συνεργασία της με το εμβληματικό γκρουπ των ΣΤΕΡΕΟ ΝΟΒΑ στο κομμάτι Ίριδα", κυκλοφορεί το πρώτο single από τον επερχόμενο της δίσκο. Σε σύνθεση και παραγωγή της ίδιας, με σταθερό συνεργάτη τον Μιχάλη Δέλτα, το ΜΑΖΙ είναι ένα αναπάντεχο και τολμηρό κράμα διαφορετικών μουσικών ειδών. Στοιχεία ρεμπέτικου, ντραμς 808, ηλεκτρονικός πειραματισμός και tribal στοιχεία συνθέτουν το ηχοτόπιο του ΜΑΖΙ. Ένα love story ή μια ιστορία για τις ψυχές των ανθρώπων. Την κυκλοφορία του πρώτου της δι...
Χθες και με καθυστερηση αρκετων μηνων ειναι η αληθεια, ειδα την ταινια του Ακι Καουρισμακι, Le Havre. Πολυ καλη ταινια, αλλα η χαρα ηταν διπλη γιατι ανακαλυψα ενα κομματι-διαμαντι απο το 1965. Το κομματι ειναι απο τους The Renegades και λεγεται Matelot, που σημαινει ναυτης χαμηλης βαθμιδας.
“wasted feelings, broken meanings… a place to hide the tears we cry” Το “Memento Mori” αποτελεί το 15ο studio album των Depeche Mode και το 1ο τους χωρίς τον Andrew “Fletch” Fletcher, ο οποίος απεβίωσε το 2022. Σε παραγωγή του James Ford, με επιπλέον παραγωγή της Marta Salogni, η δισκογραφική αυτή δουλειά δημιουργήθηκε στα πρώτα στάδια της πανδημίας, έχοντας ως αποτέλεσμα πολλές ιστορίες των τραγουδιών να αντλούν έμπνευση από εκείνη την περίοδο. Το ίδιο φυσικά ισχύει και για το τίτλο του άλμπουμ καθώς "memento mori" είναι ένα καλλιτεχνικό ή συμβολικό τροπάριο που λειτουργεί ως υπενθύμιση του αναπόφευκτου του θανάτου. Η έννοια έχει τις ρίζες της στους φιλοσόφους της κλασικής αρχαιότητας και του Χριστιανισμού και εμφανίστηκε στην ταφική τέχνη και αρχιτεκτονική από τη μεσαιωνική περίοδο και μετά. Στα 12 νέα tracks θα ακούσουμε διαφορετικούς ήχους και διαθέσεις, με θέματα όπως παράνοια, ψύχωση, κάθαρση και χαρά. Είχε προηγηθεί το single "Ghosts Again" για το οποίο πρ...
Καταπληκτικό άλμπουμ, απίθανος ήχος, από τα καλύτερα ακούσματα που είχα τελευταία...!!!
ΑπάντησηΔιαγραφήΤαξίδεψα τέσσερεις δεκαετίες πίσω, αν το έβαζε κάποιος να το ακούσω και δε μου έλεγε πότε κυκλοφόρησε, δε θα πίστευα ότι είναι άλμπουμ του 2013.
ΑπάντησηΔιαγραφήΝα συμπληρώσω πως διακρίνω και επιρροές από Uriah Heep (Athol, NRR), στο Hesperus οι Jethro Tull νομίζω πως έχουν την τιμητική τους (χωρίς να έχει καν φλάουτο το κομμάτι), με ολίγη από The Wicked Messenger του Bob Dylan σε κάποια σημεία, ειδικά στο 4’ περίπου. Το Answer και το Thief επίσης μου θύμισαν Jethro.
Για να πάμε στο διά ταύτα, εκεί που έχω ξεχωρίσει κάποιο κομμάτι ως αγαπημένο, έρχεται το επόμενο και μου αρέσει κι εκείνο πολύ, μετά ξανακούω ολόκληρο το άλμπουμ και δε μπορώ να αποφασίσω πιο προτιμώ γιατί είναι όλα εξαιρετικά…!!!