Translate this page

Editor's Choise

Chelsea Wolfe - Birth Of Violence (2019)

Εικόνα
...drink my dreams and sell my soul...

Αφήνοντας σιγά-σιγά πίσω μας έναν ακόμα χρόνο θα ήθελα να σας παρουσιάσω ένα από τα άλμπουμ που με εντυπωσίασαν περισσότερο το 2019. Το "Birth Of Violence" της Chelsea Wolfe κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο από την Sargent House.

Η Chelsea πέρα από φωνάρα, είναι εξαιρετική συνθέτρια και ακόμη πιο εξαιρετική μουσικός. Οι δε ατμόσφαιρες που δημιουργεί διέπονται από μια ακαταμάχητη μελαγχολία και ένα πολύ ελκυστικό έρεβος. Με σπασμένα φρένα και με τη δημιουργικότητα στο μάξιμουμ, μας προσφέρει ένα ακόμη folk/dark americana διαμάντι.

Αρμονία, τέχνη, σουρεαλιστικά τοπία, gothic και folk. Η κιθάρα, ακουστική, επιμένει να κινείται σε experimental διαδρομές σε συνδυασμό με τα κύματα από τα πλήκτρα. Η φωνή της, σαγηνευτική και πνευματική, πολύπλοκα σε μιαίνει. Αισιοδοξία και θρήνος. “The Mother Road”, όταν η ανάγκη για αγάπη, έμφυτη, κυριαρχεί σε όλο το album. To “American Darkness” γράφτηκε για ένα όνειρο, βασισμένο σε Tarot, σαν να ερμηνεύει τον χρη…

Wolf People - Fain (2013)

Οι Wolf People είναι τέσσερις μακρυμάλληδες και γενειοφόροι 30άρηδες από την Αγγλία που εμφανίζονται αποφασισμένοι να αναβιώσουν ακούσματα από τα «καταραμένα» ’70s. Με το ένα πόδι ριζωμένο στις folk μελωδίες της Βρετανίας και το άλλο βουτηγμένο στη σκληρότερη εκδοχή του prog-rock, αλέθουν στον μύλο τους από Trees, πρώιμους Fairport Convention και ολίγη από Jethro Tull (κυρίως λόγω του περιστασιακού φλάουτου), μέχρι Groundhogs, Wishbone Ash και Black Sabbath εποχής 1970.


Οι Joe Hollick (κιθάρα), Jack Sharp (κιθάρα/φωνή), Daniel Davies (μπάσο) και Tom Watt (ντραμς) βρέθηκαν παρέα το 2006, όταν κυκλοφόρησαν ένα CD-EP σε περιορισμένα αντίτυπα για τη Sea Records. Ακολούθησαν τρία singles στην Battered Ornaments Records, ώσπου το 2009 υπέγραψαν στην Jagjaguwar, από το βαρύ πυροβολικό του αμερικανικού indie, η οποία κυκλοφόρησε μια συλλογή με τα ως τότε τραγούδια τους, το Tidings, και το πρώτο κανονικό άλμπουμ του γκρουπ, το θαυμάσιο και περισσότερο psych-folk Steeple του 2010.

Το φετινό Fain διατηρεί τις folk επιρροές κυρίως στα φωνητικά και στην ονειρική θεματολογία των τραγουδιών, αλλά, υιοθετώντας τις συχνές αλλαγές τέμπου, το φαζάρισμα στις κιθάρες και γενικά έναν σκληρότερο ήχο από τον προκάτοχό του, πλησιάζει περισσότερο στο ύφος πιο σύγχρονων psych-rock μεγαθηρίων, όπως οι Καναδοί Black Mountain ή οι Σουηδοί Dungen (το ίδιο το γκρουπ άλλωστε ομολογεί τη λατρεία του για τη σκανδιναβική ψυχεδελική παράδοση). Η κιθάρα στο εισαγωγικό “Empty Vessels” είναι καθαρός Peter Green εποχής Fleetwood Mac. Τα σόλα και η βροντερή rhythm section διαδέχονται τα πιο ακουστικά φωνητικά περάσματα, και πάνω σε αυτή την εναλλαγή χτίζονται τα περισσότερα κομμάτια, με τυπικότερο παράδειγμα το πρώτο single “All Returns”. Τα τρία «έπη» του δίσκου, “When The Fire Is Dead In The Grate”, “Hesperus” και “Thief”, μεταφέρουν αυτούσιο το κλίμα της χρυσής εποχής του prog χωρίς την υπερβολή ή ακόμη και τη γελοιότητα που χαρακτήριζε ουκ ολίγους εκπροσώπους του είδους. Και το άλμπουμ δεν θα μπορούσε να βρει πιο ταιριαστό κλείσιμο από το σκληρό ψυχεδελικό τριπάρισμα του “NRR”.

Με την «καθαρή» παραγωγή στα υπέρ τους, οι Wolf People βρίσκονται αυτή τη στιγμή στην πιο δημιουργική τους φάση. Μακάρι να μας συντροφεύουν για καιρό ακόμη.

WOLF PEOPLE - ALL RETURNS


Σχόλια

  1. Καταπληκτικό άλμπουμ, απίθανος ήχος, από τα καλύτερα ακούσματα που είχα τελευταία...!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ταξίδεψα τέσσερεις δεκαετίες πίσω, αν το έβαζε κάποιος να το ακούσω και δε μου έλεγε πότε κυκλοφόρησε, δε θα πίστευα ότι είναι άλμπουμ του 2013.
    Να συμπληρώσω πως διακρίνω και επιρροές από Uriah Heep (Athol, NRR), στο Hesperus οι Jethro Tull νομίζω πως έχουν την τιμητική τους (χωρίς να έχει καν φλάουτο το κομμάτι), με ολίγη από The Wicked Messenger του Bob Dylan σε κάποια σημεία, ειδικά στο 4’ περίπου. Το Answer και το Thief επίσης μου θύμισαν Jethro.
    Για να πάμε στο διά ταύτα, εκεί που έχω ξεχωρίσει κάποιο κομμάτι ως αγαπημένο, έρχεται το επόμενο και μου αρέσει κι εκείνο πολύ, μετά ξανακούω ολόκληρο το άλμπουμ και δε μπορώ να αποφασίσω πιο προτιμώ γιατί είναι όλα εξαιρετικά…!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

LP - Lost On You (2016)

Γεωργία Νταγάκη

Οι ΑΛΦΑ ΠΕΝΤΕ ετοιμάζονται για ΠΟΛΕΜΟ.!

The National Fanfare of Kadebostany - Walking with a Ghost (2012)

The Renegades - Matelot (1965)

Γνωριστε την Ikira Baru...

Ο Σταυρός του Νότου 1979

Madrugada - The Riverbed (1999)

Pete International Airport - Safer With The Wolves (2017)