Στον σκιασμένο καθεδρικό ναό του ήχου που ονομάζεται Flowers for Bodysnatchers' Funeral for a Dying Star, ο Duncan Ritchie δημιουργεί ένα στοιχειωτικό γοτθικό νεοκλασικό αριστούργημα που χρησιμεύει ως ένας βαθύς φόρος τιμής στο σκοτάδι που μας περιβάλλει όλους. Οι διογκωμένες ορχηστρικές χορδές συνυφαίνονται με μελαγχολικά μοτίβα πιάνου και ατμοσφαιρικά ηχοχρώματα, θυμίζοντας την αδυσώπητη φθορά του ουράνιου φωτός σε αιώνια νύχτα, όπου οι ελεγειακές μελωδίες θρηνούν την ευθραυστότητα της ύπαρξης εν μέσω ψιθύρων απώλειας, απομόνωσης και κοσμικής λήθης. Αυτό το ηχητικό ρέκβιεμ βυθίζει τους ακροατές σε ένα κινηματογραφικό μωσαϊκό μελαγχολίας και τρόμου, μεταμορφώνοντας προσωπικές και καθολικές σκιές σε μια όμορφα έρημη τελετουργία που παραμένει σαν την τελευταία, ξεθωριασμένη λάμψη του λυκόφωτος. Ο ήχος από τα βαθιά synths το πιάνο και τα έγχορδα δημιουργούν μία ατμόσφαιρα μελαγχολική, απομονωμένη και μεγαλοπρεπή με θέμα την μοναξιά και τη φθορά στο αχανές διάστημα. In the shadowed ...
...under your skin, whisper in your ear, I know your true fear, this can
be our little secret...
Οι Indus Valley Kings είναι ο Billy Fridrich (κιθάρα / φωνητικά), ο Jonathan
Lesley Habers (μπάσο / φωνητικά) και ο Dan Lofaro (ντραμς). Σχηματίστηκαν στη
Νέα Υόρκη το 2018 από τους Fridich και Lofaro, δύο έμπειρους μουσικούς που
είχαν εμπλακεί με μια σειρά από μπάντες και παραγωγές στην πατρίδα τους στο
Long Island και ήθελαν να κάνουν κάτι μαζί. Ένα χρόνο αργότερα στο συγκρότημα
προστέθηκε ο μπασίστας Habers και έτσι η μπάντα οδηγήθηκε στο στούντιο και
στην ηχογράφηση του debut album τους με τίτλο "Indus Valley Kings". Ο ήχος των
Indus Valley Kings έχει επιρροές από Kyuss, Corrosion of Conformity, Helmet
και Black Sabbath.
Το άλμπουμ ξεκινάει με το "Angels", ένα κομμάτι που είναι ένας καλός δείκτης
για την ποικιλομορφία της μουσικής προσέγγισης των IVK, αρχικά αναδεικνύει
ατμοσφαιρική desert rock και σιγά σιγά περνάει σε doom διαδρομές αλλά και μια
αίσθηση post rock και blues καθώς ο Fridrich μας λέει με τόνους καθαρούς και
δυνατούς για "descent into darkness" και "divinity erased".
Ακολουθεί το "Cactus People" που με τη σειρά του γίνεται desert rock, proto
doom και blues torch τραγούδι, όλα αυτά μέσα σε 4 λεπτά και 12 δευτερόλεπτα,
ενώ το "The Method" ακολουθεί τις ίδιες διαδρομές αλλά συνδυάζει αυτά τα είδη
με λίγο περισσότερη λεπτότητα.
Το "Remains of Yesterday" είναι το επόμενο, ένας συναισθηματικός τόνος με
νότια απόχρωση που δίνει στον Fridrich την τέλεια δικαιολογία για να αφήσει το
κιθαριστικό ταλέντο του να τρέξει ελεύθερα και τα σόλο του να ανυψώνονται και
να ουρλιάζουν με φόντο το βαρύ μπάσο και τα συμπαγή industrial κρουστά.
Μια πιο doomic δυναμική είναι αυτό που θα περίμενε κανείς από ένα τραγούδι με
τίτλο "Devil" και οι IVK δεν θα σας απογοητεύσουν σε αυτό, το τραγούδι ξεκινά
με τον Habers να δίνει βαθιές ηχητικές νότες από το μπάσο του συνοδευόμενες
από αραιά κρουστά από τον Lofaro πριν ο Fridrich ενταχθεί και το συγκρότημα
ξεσπάσει αρχικά σε μια χαμηλών τόνων proto doom έκρηξη με τον τραγουδιστή να
μας λέει "can’t escape the soul taker", και αυτό να ακούγεται φυσικά αληθινό
πριν το τραγούδι εκραγεί σε ένα bluesy hard rock groove με τη κιθάρα του
Fridrich για άλλη μια φορά να ανεβαίνει στην στρατόσφαιρα.
Οι εναλλαγές συνεχίζονται και στα υπόλοιπα κομμάτια του άλμπουμ, "Phoenix",
"Scapegoat", "Rest In Waste" έως το φινάλε με το "1000 Wicked Souls", η
μπάντα συνεχίζει με την ίδια δυναμική και κινείται μεταξύ doom, desert rock,
grunge και blues συχνά μέσα στο ίδιο κομμάτι.
Οι λάτρεις της hard rock της δεκαετίας του 70 και των heavy blues, οι λάτρεις
της doom αλλά και της stoner και desert rock θα βρουν όλοι κάτι για να
ικανοποιήσουν τις ορέξεις τους στο debut album των IVK που είναι γεμάτο
μουσικές απολαύσεις, ανακαλύψτε το στο link που ακολουθεί:
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου