Translate this page

Editor's Choise

Black Pumas - Black Pumas (2019)

Εικόνα
...a new sound that transmutes soul into something idiosyncratically modern...!!!

Ο τραγουδιστής, τραγουδοποιός Eric Burton μεγάλωσε τραγουδώντας σε μια εκκλησία στη Δυτική Βιρτζίνια. Εκεί άρχισε να ανακαλύπτει πως οι άνθρωποι ανταποκρίνονται στη δύναμη της ανθρώπινης φωνής και αφού ταξίδεψε με την οικογένειά του στην Καλιφόρνια και στη συνέχεια στο Νέο Μεξικό τελικά εγκαταστάθηκε στο Austin σχεδόν το 2016. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιπλάνησης συνέχισε να εντυπωσιάζει όπου και αν έπαιζε, είτε στο δρόμο με μια κιθάρα στο χέρι, είτε σε καφέ, σε μπαρ, σε πάρτι, ακόμα και σε ένα μικρό ντοκιμαντέρ με τίτλο "Street Music" που έφτιαξε ο φωτογράφος Andrew Bennett.
Στις αρχές του φθινοπώρου του 2017 άρχισε να γράφει μια συλλογή από soul instrumentals με την πρόθεση να κάνει τελικά ένα πλήρες άλμπουμ και αυτό που χρειαζόταν ήταν ένας στιχουργός. Τη λύση έδωσε ο τοπικός παραγωγός Bryan Ray γνωρίζοντας τον μέσω email με τον βραβευμένο με Grammy Award, κιθαρίστα και παραγωγό Adrian Qu…

Benjamin Clementine - At Least For Now (2015)


...friends I have met, lovers have slept and wept
promises to stay had never been kept
this bare truth of whitch most won’t share
I hope you sare
cause I ’ve been lonely, alone in a box of my own
they claimed to love me
and be near me, but they ’re lying
I have been lonely, alone in a box of stone
and this is the place I now belong
It’s my home...


Ο δρόμος, το μεγάλο αυτό σχολείο που "έβγαλε" τον μοναδικό Moondog, τον Seasick Steve, τον Woody Guthry και τον Lead Belly και ακόμα τον B.B. King, τον Rod Stewart, την Jewel, την Madeleine Peyroux, την Tracy Chapman και πολλούς ακόμα, που ξεκίνησαν σαν τραγουδιστές του δρόμου πριν γίνουν γνωστοί, εξακολουθεί να να τροφοδοτεί τη μουσική με σπουδαίους καλλιτέχνες. Το πιο πρόσφατο παράδειγμα είναι ο βρετανός Benjamin Clementine. Τραγουδάει σαν τενόρος, γράφει στίχους σαν ποιητής και οι συνθέσεις του αντλούν έμπνευση από τις μελωδίες του Erik Satie. Μία φωνή που θυμίζει από Nina Simone μέχρι Antony Hegarty (Antony & The Johnsons).

Με ζωή σα να έχει βγει από μυθιστόρημα o Benjamin Clementine αποτελεί τη σπάνια εκείνη περίπτωση καλλιτέχνη, που το πηγαίο ταλέντο του κατάφερε να τον δικαιώσει ακόμα κι όταν οι συνθήκες λειτουργούσαν αποτρεπτικά στο μέγιστο βαθμό. Γεννήθηκε στη Γκάνα το 1988 και σε πολύ μικρή ηλικία μετακόμισε με την οικογένεια του στο Edmonton, μία βιομηχανική περιοχή του Νοτιοανατολικού Λονδίνου με υψηλή εγκληματικότητα. Στα 11 του χρόνια ξεκίνησε να παίζει πιάνο χωρίς δάσκαλο, στα 16 παράτησε το σχολείο γιατί προτιμούσε να διαβάζει ποίηση και φιλοσοφία αντί για τα σχολικά βιβλία, στα 18 έφυγε από το σπίτι, ενώ λίγα χρόνια αργότερα εξαιτίας ενός τσακωμού με τον συγκάτοικο του και ενός έντονου ερωτικού πάθους, βρέθηκε άστεγος στους δρόμους του Παρισιού να παίζει μουσική στο Μετρό προκειμένου να επιβιώσει.

Οι στίχοι του είναι σχεδόν όλοι αυτοβιογραφικοί η φωνή του δυνατή και συναισθηματικά φορτισμένη ακόμα και η στάση του σώματός του όταν τραγουδάει εκφράζει με κάθε τρόπο έντονα και βαθιά συναισθήματα που πηγάζουν από βαθιά προσωπικά βιώματα, παρά το γεγονός ότι είναι μόλις 24 ετών. Ο ίδιος λέει ότι «στην πραγματικότητα είμαι ένας εξπρεσιονιστής και θα ήθελα η φωνή μου να είναι ότι και το βιολί στην σύνθεση The Lark Ascending του Vaughan Williams».

Ένας προικισμένος καλλιτέχνης που καταθέτει την ψυχή του σε κάθε τραγούδι (αν και ο ίδιος είναι εσωστρεφής), αυτοδίδακτος μουσικός και γεννημένος ποιητής, δεν ξεχνάει από πού προήλθε όπως λέει στα τραγούδια του, ενώ ταυτόχρονα δηλώνει πως «κανένας δεν μπορεί να σε σταματήσει από αυτό που θέλεις να κάνεις, παρά μόνο ο εαυτός σου». Και ο ίδιος είναι η ζωντανή απόδειξη ενός ανθρώπου που ενώ μεγάλωσε σε ένα μέρος όπου η εγκληματικότητα είναι μονόδρομος, ο ίδιος κατάφερε να βγει στο φως και να βιώσει την αναγνώριση, τη δικαίωση, το μεγαλείο.

Το debut album του Benjamin Clementine με τίτλο "At Least For Now", κυκλοφόρησε πριν λίγες μέρες από την Behind Records. Από τη πρώτη ακρόαση το “At Least For Now” σε γεμίζει με συναισθήματα που αναδύονται από τον φρενήρη και μανιώδη λυρισμό των πλήκτρων του πιάνου του Benjamin Clementine.

Τραγούδια όπως το "Winston Churchill’s Boy", "Then I Heard A Bachelor’s Cry", "Adios", "Nemesis", "The People And I", "Gone" και το αριστουργηματικό "Condolence", θέλεις να τα ακούς ξανά και ξανά...


Ποιητική pop η Spoken Word; όπου και αν κατατάξετε τη μουσική του, ο τρόπος με τον οποίο ο Banjamin εκφράζει και μεταδίδει τα συναισθήματα του είναι τόσο έντονος, που κατάφερε να τον βγάλει από τον υπόγειο σιδηρόδρομο στο φως μίας παγκόσμιας επιτυχίας.


Σχόλια

  1. Εξαιρετικό άλμπουμ!!!
    Αν και είναι νωρίς, μιας και το 2015 μόλις μπήκε, έχω την αίσθηση ότι στο τέλος του χρόνου αυτό θα ψηφίσω για άλμπουμ της χρονιάς...!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

LP - Lost On You (2016)

Γεωργία Νταγάκη

Οι ΑΛΦΑ ΠΕΝΤΕ ετοιμάζονται για ΠΟΛΕΜΟ.!

The National Fanfare of Kadebostany - Walking with a Ghost (2012)

The Renegades - Matelot (1965)

Γνωριστε την Ikira Baru...

Ο Σταυρός του Νότου 1979

Madrugada - The Riverbed (1999)

Pete International Airport - Safer With The Wolves (2017)