Το "Our Day Will Come" είναι το νέο single των Dead Can Dance, το οποίο κυκλοφόρησε στις 20 Μαρτίου 2026. Αποτελεί την πρώτη τους νέα κυκλοφορία μετά από αρκετά χρόνια και σηματοδοτεί την έναρξη μιας σειράς μηνιαίων κυκλοφοριών για το 2026. Το τραγούδι φέρει πολιτικό μήνυμα αλληλεγγύης μεταξύ Ιρλανδίας και Παλαιστίνης, με τον τίτλο να παραπέμπει σε γνωστό ιρλανδικό σύνθημα. Το συγκρότημα ανακοίνωσε ότι το 50% των εσόδων από το single θα διατεθεί στον οργανισμό Medical Aid for Palestinians (MAP). Οι Dead Can Dance επέλεξαν να απομακρυνθούν από τις μεγάλες streaming πλατφόρμες (λόγω της στάσης τους απέναντι στην AI μουσική και την εκμετάλλευση των καλλιτεχνών) και διαθέτουν το κομμάτι αποκλειστικά μέσω του Bandcamp και της δικής τους δισκογραφικής, Holy Tongue Records. Το κομμάτι κινείται σε folk και ambient μονοπάτια, με τον Brendan Perry να έχει τον κεντρικό δημιουργικό ρόλο. Η ηχογράφηση και η μίξη έγιναν στο στούντιο Temenos στην Επίδαυρο. Κάθε αγορά στο Bandcamp περιλαμβάν...
“It might be fiction, but I see it ahead”
Οι Austra είναι ένα project εναλλακτικής ηλεκτρονικής μουσικής από το Τορόντο, με επιρροές από Nina Simone, NIN, Tori Amos, Fever Ray, Juan Atkins, Giorgio Moroder, Bjork, Diamanda Galas, Hercules και Love Affair.
Ιδρύθηκαν το 2009 από την Katie Stelmanis, μια εξαιρετική τραγουδίστρια με κρυστάλλινη χροιά. Μέλη του σχήματος είναι ακόμα οι Maya Postepskι (drums), Dorian Wolf (bass and moog) και Ryan Wonsiak (keyboards). Μέλη της μπάντας υπήρξαν για κάποιο διάστημα και οι δίδυμες Sari και Romy Lightman (Baking singers), των Tasseomancy. Η μπάντα έχει κυκλοφορήσει τρία άλμπουμ, δύο EPs και μια σειρά από singles, με τα δύο πρώτα άλμπουμ να έχουν μπει στα chart του Billboard.
Το 2004 οι Stelmanis και Postepski έπαιξαν σε μια μπάντα με το όνομα Galaxy, μαζί με την Emma McKenna. Ταυτόχρονα η Stelmanis άρχισε να κάνει ηλεκτρονική μουσική στο σπίτι και να γράφει industrial-inspired soundtracks για τον καλλιτέχνη-performer Jessy Powers, O Powers ήταν αυτός που την έπεισε να αρχίσει την εκτέλεση των τραγουδιών της ζωντανά και έτσι το 2008 η Stelmanis κυκλοφόρησε το ντεμπούτο άλμπουμ της με τίτλο "Join Us" από την Blocks Recording Club. Αμέσως μετά περιόδευσε στην Ευρώπη κάνοντας εμφανίσεις μαζί με την Posteski και το 2009 δημιούργησε τους Austra. Αυτό είναι το μεσαίο όνομα της λετονικής καταγωγής Stelmanis, το οποίο είναι επίσης το όνομα της θεάς του φωτός στη λετονική μυθολογία.
Το 2010 η μπάντα έπαιξε στο South by South festival στο Austin του Texas με το όνομα "Private Life". Κάποιος άνθρωπος της Domino Records τους είδε να παίζουν και υπέγραψε δισκογραφικό συμβόλαιο μαζί τους.
Το debut album των Austra με τίτλο "Feel It Break" κυκλοφόρησε από την Domino Records στις 11 Μαΐου του 2011. Το άλμπουμ ήταν υποψήφιο για το βραβείο Polaris Music 2011 ενώ η εφημερίδα Toronto Star αλλά και η Star της Νέας Υόρκης το ονόμασαν άλμπουμ της χρονιάς.
Ακολούθησε το δεύτερο άλμπουμ με τίτλο, "Οlympia" που κυκλοφόρησε στις 18 Ιουνίου του 2013. Πρόκειται για ένα άλμπουμ που δεν γνώρισε την ίδια επιτυχία και περιγράφεται σαν ένας προσωπικός κύκλος τραγουδιών για την απώλεια και την δυναμική των δύο φύλλων.
Πριν δύο μέρες, στις 20 Ιανουαρίου 2017, κυκλοφόρησε το τρίτο άλμπουμ των Austra, με τίτλο "Future Politics". Για την δημιουργία του η Stelmanis πέρασε ένα μεγάλο διάστημα στο Μεξικό, όπου η electro cumbia ανακατεμένη με house, dance και techno μουσική επηρέασε το γράψιμο του άλμπουμ. Στιχουργικά η Stelmanis εμπνεύστηκε από τα βιβλία, "Inventing The Future: Post Capitalism in a World Without Work" των Nick Srnicek και Alex Williams και The Accelerationist Manifesto. Η ίδια δήλωσε ότι το υλικό για το άλμπουμ έχει γραφτεί πριν από τα πολιτικά γεγονότα του δεύτερου εξαμήνου του 2016.
Το "Future Politics" είναι ένα άλμπουμ που προσπαθεί να αναπτύξει τους προβληματισμούς μας για όσα συμβαίνουν γύρω μας και να μας κρατήσει αισιόδοξους για το μέλλον και μπορώ να πω πως τα καταφέρνει πολύ καλά. Ξεχώρισα τα κομμάτια, "Utopia", "Future Politics", "I'm A Monster", "Beyond A Mortal" και "Gaia".
Περισσότερα για το άλμπουμ "Future Politics" των Austra, θα βρείτε στο link που ακολουθεί:
Η Γεωργία Νταγάκη, γεννήθηκε στην Αθήνα με καταγωγή από τo Ρέθυμνο Κρήτης. Από την ηλικία των 12 χρόνων ξεκίνησε μαθήματα κρητικής λύρας ενώ παράλληλα ξεκίνησε πιάνο, φωνητική, θεωρία και αρμονία της μουσικής. Από αρκετά μικρή ηλικία ασχολείται επαγγελματικά με τη μουσική και έχει συνεργαστεί με πολλούς παραδοσιακούς μουσικούς αλλά και με ερμηνευτές της έντεχνης σκηνής, μια και το ρεπερτόριο της είναι ευρύτερο. Έπειτα από πολλές και αξιόλογες συνεργασίες, με σπουδαίους καλλιτέχνες όπως ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου, ο Ορφέας Περίδης, ο Βασίλης Λέκκας, ο Γιάννης Σπάθας, ο Γιάννης Κούτρας, την Ευανθία Ρεμπούτσικα και τον Παναγιώτη Καλαντζόπουλο, ο Αντώνης Μίτζελος, ο Γιώργος Ανδρέου και πολλοί άλλοι, δημιούργησε την δική της ηλεκτρική και ακουστική μπάντα η και μόνο μ’ ένα πιάνο, παίζοντας σε όλη την Έλλάδα, σε μαγαζιά και σε καλοκαιρινές συναυλίες.
Οι Άλφα Πέντε ξεκίνησαν ως το project δυο νέων Ελλήνων μουσικών, του Σταύρου (Ohmer) και του Σπύρου (Ναυαγός). Η μουσική τους είναι χιπ χοπ με ελληνικό στίχο και σίγουρα δεν είναι από τα ονόματα εκείνα που είναι πολύ γνωστά στο κοινό. Πήραν το όνομά τους από Το «Α», το οποίο είναι από τη λέξη άρθρο, που είναι το άρθρο 5 του συντάγματος, και λέει ότι «στην ελληνική επικράτεια όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι, ανεξάρτητα από χρώμα, φυλή, καταγωγή, θρησκευτικά πιστεύω, κοινωνικό στάτους, κλπ.».
...let's raise a glass or two, to all the things I've lost on you ...!!! Η όψη της αρχικά σε ξεγελά καθώς με την πρώτη ματιά μοιάζει με 25χρονο αγόρι. Έχει κοντά σγουρά μαλλιά, είναι μικροκαμωμένη και νευρική. Η φωνή της όμως προδίδει αμέσως την ταυτότητα της. Πρόκειται για την 34χρονη Laura Pergolizzi, που έγινε γνωστή με το καλλιτεχνικό όνομά της, LP. Η LP γεννήθηκε στο Long Island της Νέας Υόρκης και μετακόμισε στο Λος Άντζελες το 2010.
Ήθελα αυτό το τραγούδι να συνδεθεί με τους θαυμαστές των B-52. Είναι ένα τραγούδι disco που φέρνει στο νου μια νεότερη Kate την εποχή που ανυπομονούσα να μπω σε club. Με πάει πίσω στο παρελθόν μου στο “Party Girl”! Το ιδρυτικό μέλος των B-52 Kate Pierson, στα 76 της παρακαλώ, κυκλοφορεί στις 20 του Σεπτέμβρη το νέο solo album της με τίτλο "Radios and Rainbows". Δύο μόλις κομμάτια απο αυτό το album έχουν παρουσιαστεί μέχρι σήμερα. Πρόκειται για το αριστουργηματικό "Evil Love", μια 60ς ρεπλίκα τραγουδάρα που χαρωπά μιλά για εκδίκηση στα χνάρια του A lover spurned και το club τραγούδι “Take Me Back To The Party”, το οποίο έγραψε μαζί με τον Jimmy Harry, ο οποίος είχε συνεργαστεί στο παρελθόν με τη Madonna, την Pink και πολλούς άλλους. Το βίντεο σκηνοθέτησε η Eleanor Greene και επιμελήθηκε ο John Stapleton. Γι αυτό το κομμάτι η ίδια έχει δηλώσει: "Ήθελα αυτό το τραγούδι να συνδεθεί με τους θαυμαστές των B-52. Είναι ένα τραγούδι disco που φέρνει στο νου μια νεότερη...
Οι The National Fanfare of Kadebostany είναι... η ορχήστρα της Δημοκρατίας της Kadebostany. Genre: idm / electronica / noise / balkan / experimental / instrumental / πιάνο, τσέλο, ακορντεόν, μπάντζο, σαξόφονο, βιολί, φαγκότο... (ενίοτε ανατολίτικο, ενίοτε πομπώδες και εμβατηριακό, ενίοτε ακατάληπτος θόρυβος) Στην πραγματικότητα πρόκειται για το project του Ελβετού παραγωγού Kadebostan, σε συνεργασία με τους Rational Diet, ένα "ensemble ακουστικής μουσικής δωματίου", με έδρα του το Minsk της Λευκορωσίας.
Ένα υπέροχο, σπάνιο τραγούδι από τον Adrian John Loveridge . Κυκλ o φόρησε το 1981 στο επίσης δυσεύρετο άλπουμ του με τίτλο “ Square One ”. Ελάχιστες πληροφορίες μπόρεσα να βρω για αυτόν τον καλλιτέχνη, μόνο ότι γενήθηκε στο Lyme Regis της Αγγλίας γύρω στο 1950 και ζούσε στη Νέα Υόρκη το διάστημα που ηχογράφησε το album . Κάποιος από τη γενέτειρά του ενημέρωσε μέσω ενός σχολίου του στο youtube , ότι ο Loveridge απεβίωσε προ δεκαετίας. Το ίδιο άτομο ανέφερε ότι ο Loveridge είχε γράψει πολύ υλικό, αλλά η μόνη πραγματική του επιτυχία ήταν όταν έγραψε δυο τραγούδια για ένα άλμπουμ της Laura Branigan . Τέλος αναφέρω ότι το πρωτότυπο τραγούδι γράφτηκε το 1979 από ένα συγκρότημα ονόματι Thieves , για το οποίο επίσης δεν υπάρχουν στοιχεία. Lyrics: 400 dragons it's gonna be rough six million soldiers of fortune I'd fight them all for a night in your love... 400 dragons and if that ain't enough send ten million Venus invaders I'd ...
...ένα μουσικό ταξίδι γύρω από τον φανταστικό, ονειρικό κόσμο του σουρεαλιστή ζωγράφου Remedios Varo... Το dark ambient project, trajedesaliva (Mon Ninguén & unavena) από τη Γαλικία της Ισπανίας, συνεργάζεται με τον γεννημένο στη Μαδρίτη τραγουδιστή και πιανίστα Maud the Moth (Amaya López-Carromero) για να δημιουργήσει ένα soundtrack για το έργο του Remedios Varo. Το soundtrack έχει το τίτλο "Bordando el manto terrestre" (Κεντώντας τον μανδύα της Γης) και είναι ένα μουσικό ταξίδι dark ambient/drone/gothic synth με μια πινελιά νεοκλασικού και αιθέριου και περιστρέφεται γύρω από τον φανταστικό, ονειρικό κόσμο του σουρεαλιστή ζωγράφου Remedios Varo, ενός ζωγράφου που γεννήθηκε στην Ισπανία το 1908 και έζησε εξόριστος στο Μεξικό μέχρι τον θάνατό του το 1963. Χρησιμοποιώντας αναλογικά συνθεσάιζερ, ένα οπλοστάσιο ακουστικών οργάνων και πολύπλευρων φωνών, οι μουσικοί των δύο αyτών project φέρνουν αντίστοιχες ιδιοσυγκρασίες στην παλέτα, δημιουργώντας ένα soundtrack γεμάτο ...
“Η Βασίλισσα της avant-garde pop” - Esquire “Queen of the Revolution” – Madame Figaro “Stunningly emotive vocals... atmospheric soundscapes” - Rolling Stone India “Ilia has perfected a performative style like no other in the music industry…she gradually shed her layers as she shuffled into a hypnotic and futuristic goth-pop that took a mystical turn with the use of the traditional organ of santour, creating a perfectly orchestrated musical chaos.” Maro Angelopoulou – Europavox Η IOTA PHI μετά την συνεργασία της με το εμβληματικό γκρουπ των ΣΤΕΡΕΟ ΝΟΒΑ στο κομμάτι Ίριδα", κυκλοφορεί το πρώτο single από τον επερχόμενο της δίσκο. Σε σύνθεση και παραγωγή της ίδιας, με σταθερό συνεργάτη τον Μιχάλη Δέλτα, το ΜΑΖΙ είναι ένα αναπάντεχο και τολμηρό κράμα διαφορετικών μουσικών ειδών. Στοιχεία ρεμπέτικου, ντραμς 808, ηλεκτρονικός πειραματισμός και tribal στοιχεία συνθέτουν το ηχοτόπιο του ΜΑΖΙ. Ένα love story ή μια ιστορία για τις ψυχές των ανθρώπων. Την κυκλοφορία του πρώτου της δι...
Χθες και με καθυστερηση αρκετων μηνων ειναι η αληθεια, ειδα την ταινια του Ακι Καουρισμακι, Le Havre. Πολυ καλη ταινια, αλλα η χαρα ηταν διπλη γιατι ανακαλυψα ενα κομματι-διαμαντι απο το 1965. Το κομματι ειναι απο τους The Renegades και λεγεται Matelot, που σημαινει ναυτης χαμηλης βαθμιδας.
“wasted feelings, broken meanings… a place to hide the tears we cry” Το “Memento Mori” αποτελεί το 15ο studio album των Depeche Mode και το 1ο τους χωρίς τον Andrew “Fletch” Fletcher, ο οποίος απεβίωσε το 2022. Σε παραγωγή του James Ford, με επιπλέον παραγωγή της Marta Salogni, η δισκογραφική αυτή δουλειά δημιουργήθηκε στα πρώτα στάδια της πανδημίας, έχοντας ως αποτέλεσμα πολλές ιστορίες των τραγουδιών να αντλούν έμπνευση από εκείνη την περίοδο. Το ίδιο φυσικά ισχύει και για το τίτλο του άλμπουμ καθώς "memento mori" είναι ένα καλλιτεχνικό ή συμβολικό τροπάριο που λειτουργεί ως υπενθύμιση του αναπόφευκτου του θανάτου. Η έννοια έχει τις ρίζες της στους φιλοσόφους της κλασικής αρχαιότητας και του Χριστιανισμού και εμφανίστηκε στην ταφική τέχνη και αρχιτεκτονική από τη μεσαιωνική περίοδο και μετά. Στα 12 νέα tracks θα ακούσουμε διαφορετικούς ήχους και διαθέσεις, με θέματα όπως παράνοια, ψύχωση, κάθαρση και χαρά. Είχε προηγηθεί το single "Ghosts Again" για το οποίο πρ...
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου