Translate this page

The Bevis Frond - White Numbers (2013)

Οι The Bevis Frond είναι βασικά ο Nick Saloman, ο καθ’ ημάς τους εν Ελλάδι φαν του ψυχεδελικού ροκ αγαπητός μας κύριος ‘Bevis’. Αναγεννησιακός άνθρωπος κυριολεκτικά, ξεκινώντας το 1986 από την κρεβατοκάμαρά του στο Walthamstow του βόρειου Λονδίνου έφτιαξε μια φοβερή οικοτεχνία παραγωγής d-i-y νεοψυχεδέλειας που ακούει στο όνομα The Bevis Frond, μια θρυλική ετικέτα, τη Woronzow Records, και μαζί με τον Phil McMullen ένα θρυλικό ψυχεδελικό φανζίν, το Ptolemaic Terrascope. Όλα αυτά συλλέγοντας και ακούγοντας πολλή καλή μουσική, παίζοντας όλα τα όργανα και ξοδεύοντας όλη την αποζημίωση που έλαβε ως θύμα ατυχήματος με μοτοσυκλέτα…


Από τα μαλλιαρά χρόνια των πρώτων του δίσκων Miasma, Inner Marshland, Bevis Through The Looking Glass, Triptych καιThe Auntie Winnie Album στα τελευταία χρόνια των 80s, που τον κατέστησαν θρύλο του άντεργκραουντ, βέβαια έχει περάσει πολύς καιρός, αλλά στο μεσοδιάστημα μέσα από συνολικά 22 άλμπουμ ως The Bevis Frond, από μία συνεργασία με τους Twink, Country Joe McDonald και (τρόπον τινά) την Μary Lou Lord, δύο πρότζεκτ Acid Jam, ένα άλμπουμ ως Fred Bison Five, λιγοστά επτάιντσα και αναρίθμητες συμμετοχές σε συλλογές και freebies από άντεργκραουντ φανζίν, ο κύριος Saloman έχει αποδειχθεί ότι είναι ένα ανεξάντλητο ταλέντο τραγουδοποιΐας, η οποία έχει τη στόφα και την ποιότητα του κλασικού ροκ ταυτόχρονα καταφέρνοντας με τέλειο τρόπο να είναι και σύγχρονη. Όσοι μάλιστα τον έχουν δει επί σκηνής καταλαβαίνουν ότι ταυτόχρονα είναι και φοβερός μουσικός καθώς και εξαιρετικός άνθρωπος.

Συνοδοιπόρος του Nick, ήδη από το 1989, στους Frond και την Woronzow Records είναι ο μπασίστας Ade Shaw, ενώ τους σημερινούς Frond συμπληρώνουν οι Dave Pearce (ντραμς) και Paul Simmons (κιθάρα).

Η προηγούμενη δουλειά τους, "The Leaving Of London" ήταν εξαιρετική και με δεδωμένο το ότι δεν έχουν παρουσιάσει μέχρι τώρα ούτε ένα έστω και μέτριο άλμπουμ στη δισκογραφία τους, η πληροφορία ότι το νέο τους άλμπουμ "White Numbers", θα είναι τριπλό (!) βινύλιο - διπλό CD, δημιούργησε κάποιες δικαιολογημένες ανησυχίες. Δεν είναι δα και πολλοί οι αντίστοιχης διάρκειας δίσκοι που ακούγονται χωρίς να χρειάζονται ανάσες ενδιάμεσα. Να όμως που τελικά ο Nick Saloman και η παρέα του τα κατάφεραν.

Ξεκινώντας με τις αγριότερες garage διαθέσεις με το "Begone", οι Bevis δείχνουν μία πλευρά τους που μας είχε λείψει στην πιο μελωδική προηγούμενη δουλειά τους. Αντίθετα επιστρέφουν σε αυτόν ακριβώς τον προσανατολισμό με το "Opthalmic Microdots" που συνεχίζει την μελωδική ψυχεδελική αισθητική του "Leaving Of London", ενώνοντας τις κολλητικές φωνητικές γραμμές με το fuzz της κιθάρας και γενικές επιρροές από τους Beatles του "White Album". Η δεύτερη αυτή κατεύθυνση αποδεικνύεται και κυρίαρχη στη διάρκεια του άλμπουμ με διάφορα διαλλείματα όμως από ακουστικές μπαλάντες, τσίτα garage δυναμίτες και στο τέλος από ένα σαραντάλεπτο ψυχεδελικό jam στα πρότυπα των Grateful Dead που ουσιαστικά αποτελεί τον «δίσκο μέσα στον δίσκο» του "White Numbers".

Φυσικά η μουσική των Bevis Frond παραμένει όπως πάντα κιθαριστική πρώτα και κύρια οπότε από τα ακουστικά arpeggio μέχρι τις ηλεκτρικές δισολίες (θαυμάστε τις στο "Cruel World") και τα γκαραζιάρικα (sic) riff υπάρχει μία ποικιλία ύφους για τους φίλους της εξάχορδης. Και αυτό τελικά είναι που όχι μόνο σώζει τον δίσκο από το βάλτωμα και τον ακροατή από τη βαρεμάρα, αλλά ανυψώνει και το "White Numbers" σε ένα απολαυστικό δημιούργημα καθ' όλη τη διάρκειά του. Η ποικιλία του ύφους και ο πλουραλισμός ιδεών σε συνδυασμό όμως με τη συνοχή και τη συγκεκριμένη ταυτότητα του συνθετικού ύφους και των ενορχηστρώσεων του Saloman δημιουργούν ένα σύνολο που κυλάει πολύ ευχάριστα ενώ καταφέρνει στο τέλος πια να έχεις ξεχάσει τις πρώτες καλές στιγμές που απόλαυσες με αποτέλεσμα να αναζητάς εκ νέου ακρόαση για να τις εντοπίσεις, αν δεν είχες την πρόνοια να τις σημειώσεις φυσικά.

Αν και πάντα σε ένα δημιούργημα αυτής της διάρκειας στέκει το επιχείρημα ότι ένας μικρότερος χρονικά δίσκος με τα καλύτερα τραγούδια συγκεντρωμένα θα είχε ακόμα καλύτερη αποδοχή, η πραγματικότητα του "White Numbers" λέει ότι οι αποστάσεις μεταξύ κορυφών και μη σε ένα υποθετικό ποιοτικό chart είναι ασήμαντες και άρα τόσο η πρόθεση όσο και το αποτέλεσμα κρίνονται επιτυχημένα.


Πηγή: http://www.rocking.gr/

Σχόλια

  1. Πανέμορφο κομμάτι, από αυτά που σου κάνουν "κλικ" με την πρώτη ακρόαση!!! Το δείγμα που πήραμε με έκανε ανυπόμονη για την κυκλοφορία του χορταστικού αυτού άλμπουμ.
    Τα σέβη μου Music Is Life...!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ωραιότατος όπως πάντα! Μου φαίνεται απίστευτο ότι ο τύπος εξακολουθεί να βγάζει δίσκους, πόσω μάλλον καλούς δίσκους! Μπράβο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

LP - Lost On You (2016)

Γεωργία Νταγάκη

Οι ΑΛΦΑ ΠΕΝΤΕ ετοιμάζονται για ΠΟΛΕΜΟ.!

The National Fanfare of Kadebostany - Walking with a Ghost (2012)

The Renegades - Matelot (1965)

Γνωριστε την Ikira Baru...

Madrugada - The Riverbed (1999)

Ο Σταυρός του Νότου 1979

Monika - Secret in the Dark (2014)