Translate this page

Comme ils disent / What Makes A Man A Man

ΤΟ ΠΡΩΤΟΤΥΠΟ

Το 1972 ο Charles Aznavour άφησε άναυδο το γαλλικό κοινό του ερμηνεύοντας για πρώτη φορά στα πλαίσια των συναυλιών του στο Olympia ένα τραγούδι που έλεγε την ιστορία ενός μοναχικού άντρα που μένει μόνος με τη μητέρα του και που η πραγματική του δουλειά είναι η νύχτα, όπου εμφανίζεται ντυμένος γυναίκα, μια αρτίστα.
Το "Comme ils disent" («Όπως λένε»), σε μουσική και στίχους του ίδιου του Aznavour, προσεγγίζει το θέμα του χωρίς ίχνος σαρκασμού και κοροϊδίας (συνηθισμένου κοκτέιλ εκείνη την ομιχλώδη περίοδο της μισαλλοδοξίας), αλλά από την καθαρά ανθρώπινη πλευρά του, που την ενίσχυε και η ιδιαίτερα μετρημένη ενσάρκωση του ήρωα από τον Aznavour στις ζωντανές εμφανίσεις του. Για τον Γαλλοαρμένιο καλλιτέχνη, στο απόγειο τότε της δημοτικότητάς του και απολύτως ετεροφυλόφιλο, ήταν μια πραγματικά γενναία κίνηση.

Το "Comme ils disent" συμπεριλήφθηκε αρχικά στο άλμπουμ Idiote je t'aime, που κυκλοφόρησε τον Ιούλιο του 1972, ύστερα όμως από την ενθουσιώδη υποδοχή του από το κοινό στα live, προήχθη λίγο αργότερα σε αυτόνομο single, γνωρίζοντας αξιόλογη εμπορική επιτυχία.


Επειδή για πρώτη φορά η διασκευή μας δεν είναι στη γλώσσα του πρωτοτύπου, επειδή τα αγγλικά τα καταλαβαίνουν ούτως ή άλλως πολύ περισσότεροι, αλλά, κυρίως, επειδή η αγγλική μεταγραφή είναι σχεδόν κατά λέξη απόδοση του αρχικού (και πολύ επιτυχημένη), θα παραθέσουμε τους στίχους μετά το επόμενο βίντεο.


Η ΔΙΑΣΚΕΥΗ

Ήταν θέμα χρόνου να ανακαλύψει ο Marc Almond αυτό το κομμάτι, του οποίου ο κεντρικός ήρωας βρήκε αμέσως μια θέση στο δικό του πάνθεον από περιθωριακές και βασανισμένες υπάρξεις, έρμαια ανεκπλήρωτων ερώτων και κοινωνικού στιγματισμού. Το αναβαπτισμένο "What Makes A Man A Man" έκανε το ντεμπούτο του στη μεγάλη συναυλία του Almond στο Royal Albert Hall του Λονδίνου στις 30 Σεπτεμβρίου 1992, σε μια λιτή, «αυτοκτονική» εκτέλεση μόνο με πιάνο, και αποθεώθηκε δεόντως από το κοινό. Τον Μάρτιο του 1993 μια «live studio» ηχογράφηση κυκλοφόρησε ως single φτάνοντας μέχρι το Νο. 60 του βρετανικού chart, και τον Απρίλιο του ίδιου χρόνου συμπεριλήφθηκε, φυσικά, στο άλμπουμ με την ηχογραφημένη συναυλία που έφερε τον τίτλο Twelve Years Of Tears.



ΣΤΙΧΟΙ

My Mom and I we live alone
A great apartment is our home
In Fair Home Towers
I have to keep me company
Two cats, a dog, a parakeet
Some plants and flowers
I help my mother do the chores
I wash, she dries, I do the floors
We work together
I shop and cook and sew a bit
Though Mom does too, I must admit
I do it better

At night I work in a strange bar
Impersonating every star
I'm quite deceiving
The customers come in with doubt
And wonder what I'm all about
But leave believing
I do a very special show
Where I am nude from head to toe
After stripteasing
Each night the men look so surprised
I change my sex before their eyes
Tell me if you can
What makes a man a man

At three o'clock or so I meet
With friends to have a bite, to eat
And conversation
We love to empty out our hearts
On every subject, from the arts
To liberation
We love to pull apart someone
Or spread some gossip just for fun
Or start a rumour
We let our hair down so to speak
And mock ourselves with tongue-in-cheek
And inside humour

So many times we have to pay
For having fun and being gay
It's not amusing
There's always those who spoil our games
By finding faults and calling names
Always accusing
They draw attention to themselves
At the expense of someone else
It's so confusing
Yet they make fun of how I walk
And imitate the way I talk
Tell me if you can
What makes a man a man

My masquerade comes to an end
When I go home to bed again
Alone and friendless
I shut my eyes and think of him
I fantasise what might have been
My dreams are endless
We love each other but it seems
The love lives only in my dreams
It's so one-sided
But in this life I must confess
The search for love and happiness
Is unrequited

I ask myself "What have I got?"
And what I am, and what I'm not
What am I giving?
Then answers come from those who make
The rules that some of us must break
Just to keep living
I know my life is not a crime
I'm just a victim of my time
I stand defenceless
Nobody has the right to be
The judge of what is right for me
Tell me if you can
What makes a man a man





Σχόλια

  1. Τα σέβη μου στον Charles Aznavour για το υπέροχο τραγούδι και για την τόλμη του να το πει το 1972.
    Όμως μιας και η αγγλική γλώσσα μου είναι περισότερο οικεία, αλλά επειδή έχω και αδυναμία στον Marc Almond, δίνω την "ψήφο" μου στη διασκευή.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Συμφωνώ και επαυξάνω, δεδομένου ότι και η λιτή ενορχήστρωση και η συγκρατημένη ερμηνεία δίνουν πραγματικά άλλη διάσταση στο τραγούδι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Κανεις αλλος δεν θα μπορουσε να το πει τοσο ευκολα και απλα, παρα μονο ο Marc, αυτα τα κομματια ειναι λες φτιαγμενα μονο για εκεινον...!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

LP - Lost On You (2016)

Γεωργία Νταγάκη

Οι ΑΛΦΑ ΠΕΝΤΕ ετοιμάζονται για ΠΟΛΕΜΟ.!

The National Fanfare of Kadebostany - Walking with a Ghost (2012)

The Renegades - Matelot (1965)

Γνωριστε την Ikira Baru...

Madrugada - The Riverbed (1999)

Monika - Secret in the Dark (2014)

Ο Σταυρός του Νότου 1979