Translate this page

Can – The Lost Tapes (2012)


Οι Can είναι ένα χαρακτηριστικό krautrock συγκρότημα από την Κολωνία που ξεκίνησε το 1968 γκρεμίζοντας τα σύνορα και τις περιχαρακώσεις, αναμειγνύωντας τον avant-garde πειραματισμό με την Jazz, τις μη ευρωπαικές μουσικές παραδόσεις με την ψυχεδέλεια.

Το όνομά τους το πήραν από τις λέξεις Communism, Anarchism, Nihilism μέσα και από την πολιτική τους ενασχόληση. Οι επιρροές τους βρίσκονται στους Stockhausen, Steve Reich, Terry Riley και την πρώιμη πειραματική ηλεκτρονική και ambient σκηνή προσθέτοντας έντονα funk και garage στοιχεία από Velvet Underground έως Frank Zappa, Pink Floyd και Beatles. Ενσωμάτωναν δημιουργικά, νέα μέλη και μουσικές φόρμες από διάφορες εθνικότητες, χρησιμοποιώντας κατά κόρον τις διαφορετικές μουσικές παραδόσεις (όπως τσιγγάνικες, αφρικάνικες και ασιάτικες).

Μόλις πρόσφατα κυκλοφόρησε αυτό το ξεχασμένο υλικό παλιών παραπεταμένων ηχογραφήσεων. Αυτό που προσφέρεται σαν μουσική πρόταση, είναι η καλλιεργημένη ιδιοσυγκρασία της ηχητικής φόρμας που βασίζεται τελικά στην εμπνευσμένη στάση του ανοιχτού άνθρωπου-δημιουργού που επιδίωξε το μοίρασμα και τη συλλογική δημιουργία και ολοκλήρωση. Όλα αυτά φαντάζουν απομακρυσμένα-σχεδόν απρόσιτα- για αρκετά κομμάτια της σύγχρονης κοινωνίας του ανταγωνισμού και του εξατομικευμένου ρεαλισμού.

Σε αυτά τα κομμάτια παρατηρούμε, διαφορετικές εκτελεστικές δυνατότητες που πηγάζουν από τη δυναμική της αφιερωμένης μουσικής «πνευματικότητας». Μπορούμε να επηρεαστούμε από την υπέρβαση των κυρίαρχων μουσικών μορφών-συνόρων που λειτουργούν σαν καταφύγια που εγκαταλείπονται. Το νέο περιεχόμενο μας αφήνει να δούμε τους ήχους να «κολυμπούν»-άλλους σκοτεινούς, άλλους αργούς, κάποιους περίπλοκους και κάποιους εύκολους. Έτσι το ηχητικό μοτίβο βοηθά τη φαντασία του ζεστού καλοκαιριάτικου μεσημεριού και τη δημιουργία στιγμιαίων ονείρων κρύας καλοκαιρινής νύχτας.

Τα mastertapes (studio, live, soundtracks) ανακαλύφθηκαν στο στούντιό τους στο Weilerswist μετά την πώληση του στο Rock ‘n’ Pop Museum του Gronau (αφού πουλήθηκαν τα πάντα ακόμη και οι ιδιότυπες κατασκευές ηχομόνωσης από στρώματα). Όλο το υλικό ήταν αρκετές ώρες μουσικής από το 1968 έως και το 1978 (ο κιμπορντίστας Irmin Schmidt μαζί με τον Jono Podmore βρήκαν ακόμη και ηχογραφήσεις από το Schloss Norvenich στούντιο, το αρχικό τους στούντιο). Όλο το box-set (3 cds) είναι γύρω στα 200 λεπτά (3 ώρες και 20 λεπτά) απόδρασης από το σύνηθες ηχόχρωμα της μελωδικής ευκολίας και της στερεότυπης δημιουργίας.

Στο ”Millionenspiel” ακούγεται ο χαρακτηριστικός ρυθμός του Motorik και στο ”Waiting for the Streetcar” διαφαίνεται η επιρροή του πρώτου τραγουδιστή Malcolm Mooney. Υπάρχουν επίσης κομμάτια τα οποία έχουν εξωτική jazz αρμονία όπως το ”Dead Pigeon Suite” που ανασκευάζει το χιτάκι ”Vitamin C”. Αλλού ο μινιμαλιστικός πειραματισμός και η αυθόρμητη σύνθεση αποφέρει άλλα αποτελέσματα από τους κλασικούς jazz αυτοσχεδιασμούς, όπως τα ”Messer, Scissors, Fork and Light” και ”Barnacles”.

Έτσι κι αλλιώς το Lost tapes είναι μια καλή ευκαιρία ανακάλυψης της ρίζας του σύγχρονου underground (και του πολιτικοκοινωνικού του background) και όχι μόνο…


Πηγη: http://againstthesilence.wordpress.com

Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

LP - Lost On You (2016)

Γεωργία Νταγάκη

Οι ΑΛΦΑ ΠΕΝΤΕ ετοιμάζονται για ΠΟΛΕΜΟ.!

The National Fanfare of Kadebostany - Walking with a Ghost (2012)

The Renegades - Matelot (1965)

Γνωριστε την Ikira Baru...

Madrugada - The Riverbed (1999)

Monika - Secret in the Dark (2014)

Ο Σταυρός του Νότου 1979